انالله و انا الیه راجعون 
ناباورانه خبردار شدیم آقای علی چمن پیرا (پسر حسین آقا، نوه آقای اصغر حلوانی) درسن ۱۴ سالگی بر اثر تصادف بین تریلی و موتورسیکلت، بیست و هشتم اسفند ماه ۱۴۰۰ در چوپانان از میان ما رفت و آشنایانش دیگر نگاه پر از محبت او را نخواهند دید.

انارک نیوز این مصیبت را به خانواده های چمن پیرا، حلوانی و دیگر بستگان تسلیت می گوید، شکیبایی وابستگان و آمرزش شادروان را از درگاه پروردگار مهربان درخواست می نماید. 
روانش شاد و یادش گرامی باد.

انارک نیوز - لحظه تحویل سال 1401 هجری خورشیدی (آغاز قزن پانزدهم خورشیدی): یکشنبه 29 اسفند 1400 ساعت ۱۹ و ۳ دقیقه و ۲۶ ثانیه به وقت تهران مطابق ۱۷ شعبان ۱۴۴۳ هجری قمری و ۲۰ مارس ۲۰۲۲ میلادی  1 فروردین ماه 1401 (دوشنبه) (تعطیل): آغاز نوروز - روز جهانی نوروز (=21 مارس) - روز جهانی رفع تبعيض نژادی (21 مارس) - روز جهانی شعر (21 مارس) 
2 فروردین (تعطیل): عید نوروز - هجوم ماموران ستم شاهی پهلوی به مدرسه فیضیه قم  (1342) - آغاز عملیات فتح المبین (1361) - روز جهانی آب (22 مارس)
3 فروردین (تعطیل): عید نوروز - تأسيس حوزه علميه قم توسط آيةاللَّه «حائری» (1301) - روز جهانی هواشناسی (23 مارس)
4 فروردین (تعطیل): عید نوروز - دفن هارون الرشيد در مشهد امروزی (188 خورشیدی) - روز جهانی حق بر صحت و درستی درباره نقض فاحش حقوق بشر و منزلت قربانیان (24 مارس)
5 فروردین: آغاز تخليه ايران از قواي اشغالگر روس (1325)
6 فروردین: روز امید - روز شادباش نویسی - زادروز زرتشت (روز خرداد از ماه فروردین سال ۱۷۶۸ پیش از میلاد)
7 فروردین:  - روز هنرهای نمایشی (=27 مارس)
8 فروردین: قيام مردم يزد به مناسبت اربعين شهداى تبريز (1357)
9 فروردین: امضای قرارداد تحویل هشت رآکتور اتمی از جانب آمریکا به ایران (۱۳۵۴).
10 فروردین: جشن آبانگاه
11 فروردین: تغيير نظام پادشاهي به جمهوري اسلامي (1358)
12 فروردین (تعطیل): روز جمهوری اسلامی ایران (1358) - روز جهانی کتاب کودک (2 آوریل)
13 فروردین (تعطیل): روز طبیعت (جشن سیزده بدر)
14 فروردین: وفات «عباس سحاب» جغرافي‏دانِ شهير (1379)
15 فروردین: روز ذخایر ژنتیکی و زیستی
16 فروردین: قيام روحانى مبارز شهيد شيخ محمد خيابانى در آذربايجان (1298)
17 فروردین: جشن سروشگان (روز سروش)
18 فروردین: روز سلامتی و روز جهانی بهداشت (=7 آوریل)
19 فروردین: شهادت آیت ا.. سید محمدباقر صدر و خواهرش بنت الهدی به دست حکومت بعث عراق (1359) - جشن فروردینگان (روز فروردین)
20 فروردین: روز ملی فناوری هسته ای - روز هنر انقلاب اسلامی (سالروز شهادت سید مرتضی آوینی در 1372)
21 فروردین: شهادت امیر سپهبد علی صیاد شیرازی (1378) - سالروز افتتاح حساب شماره 100 به فرمان حضرت امام (ره) و تاسیس بنیاد مسکن انقلاب اسلامی (1358)
22 فروردین: كشف كودتاي عناصر ضد انقلاب (1361)
23 فروردین: وفات حضرت خدیجه (س) (10 رمضان سال دهم بعثت 3 سال قبل از هجرت) - لزوم طاغوت‎ زدايي از مراکز دولتي (1358)
24 فروردین: روزی که ایران دارای جت جنگنده شد (1339)
25 فروردین: روز بزرگداشت عطار نیشابوری
26  فروردین: انتخابات‌ دومین‌ دوره‌ مجلس‌ شورای اسلامی (1363)
27 فروردین: روزي كه تخت جمشيد پايتخت ايران اعلام شد (465 پیش از میلاد)
28 فروردین: ولادت حضرت امام حسن مجتبی (ع) (15 رمضان 3 ه.ق برابر با ۱۳ اسفند ۳ خورشیدی) و روز اکرام - اجتماع قدرت هاي اروپايي در برلين بر ضد عثماني (1257)
29 فروردین: روز ارتش ج.ا.ا. و نیروی زمینی (1358)
30 فروردین: قتل«گريبايدوف» سفيركبير روسيه تزاری درايران (1207)
31 فروردین: شب قدر (18 رمضان) - بركناري خسروپرويز كه اشتباهاتش ايران را برباد داد (589 م)

 انارک نیوز: حاجی فیروز منادی سنتی نوروز است که در روزهای نزدیک به نوروز در کوچه‌ها و خیابان‌های ایران ظاهر می‌شود. 

حاجی فیروز مردی است لاغراندام با چهره سیاه کرده و لباسی به رنگ قرمز همراه با کلاه دوکی شکل قرمز، دایره و دنبکی به دست می‌گیرد، به خیابان می‌آید و به رقص و شیرین‌کاری و خواندن شعرهای ضربی به رقص می‌پردازد. مردم از هر سنی دور او جمع می‌شوند و همراه با او شادی می‌کنند. گفته می‌شود که سیاهی رخساره وی، نمونه‌ای است که در دیگر آیین‌های نمایشی ایران در فصل زمستان دیده می‌شود. در اینجا سیاهی نماد سرما و شب‌های بلند و سرد زمستان است.

حاجی فیروز می خواند:
حاجی فیروزه،
سالی یه روزه،
همه می‌دونن،
منم می‌دونم،
عید نوروزه.

ارباب خودم سامالا علیکم،
ارباب خودم سر تو بالا کن،
ارباب خودم منو نیگا کن،
ارباب خودم لطفی به ما کن.
ارباب خودم بزبز قندی،
ارباب خودم چرا نمی‌خندی؟

بشکن بشکنه بشکن،
من نمی‌شکنم بشکن،
اینجا بشکنم یار گله داره،
اونجا بشکنم یار گله داره!
این سیاه بیچاره چقد حوصله داره.

انارک نیوز - چهارشنبه‌سوری یکی از جشن‌های ایرانی است که در شب آخرین چهارشنبهٔ سال (سه‌شنبه شب) برگزار می‌شود.
در شاهنامهٔ فردوسی اشاره‌هایی درباره بزم چهارشنبه‌ای در نزدیکی نوروز وجود دارد که نشان‌دهندهٔ کهن بودن این جشن است. مراسم سنّتی مربوط به این جشن ملّی، از دیرباز در فرهنگ سنّتی مردمان ایران زنده نگاه داشته شده‌است.
واژهٔ «چهارشنبه‌سوری» از دو واژهٔ چهارشنبه که نام یکی از روزهای هفته‌است و سوری در زبان کُردی که به معنی سرخ است ساخته شده‌است. آتش بزرگی (تا صبح زود و برآمدن خورشید) روشن نگه داشته می‌شود که این آتش معمولاً در بعد از ظهر زمانی که مردم آتش روشن می‌کنند و از آن می‌پرند آغاز می‌شود و در زمان پریدن می‌خوانند: «زردی من از تو، سرخی تو از من». به بیان دیگر شما خواهان آن هستید که آتش تمام رنگ پریدیگی و زردی، بیماری و مشکلات شما را بگیرد و بجای آن سرخی و گرمی و نیرو به شما بدهد. چهارشنبه‌سوری جشنی نیست که وابسته به دین یا قومیّت افراد باشد و در میان بیشتر ایرانیان رواج دارد.
پیشینه: آیین آتش‌افروزی تا روزگار ما بر جای مانده و نام «چهارشنبه سوری» بر خود گرفته‌است. در ایران باستان بخش‌بندی هفته به شنبه و چهارشنبه و... نبوده و در گاهشماری ایرانیان هر یک از ۳۰ روز ماه نامی ویژه داشته‌است (امرداد، دی بآذر، آذر،... ، سروش، رشن، فرودین، ورهرام،... ، شهریور، سپندارمزد، خورداد و..).
«هفته» ریشه در ادیان سامی دارد، که باور داشتند خداوند، جهان را در ۶ روز آفرید و روز هفتم به استراحت پرداخت. بخش‌بندی روزها به هفته از یهود به عرب و از اعراب به ایرانیان رسیده‌است. اعراب دربارهٔ هر یک از روزهای هفته باورهایی داشته‌اند؛ برای نمونه اینکه ۴شنبهٔ هر هفته روز شومی است.
منوچهری دامغانی هم اینگونه به این باور اشاره می‌کند: چهارشنبه که روز بلاست باده بخور / به ساتکین می‌خور تا به عافیت گذرد.
در ایران باستان در پایان هر ماه جشن و پای‌کوبی با نام سور مرسوم بوده‌است و از سوی دیگر چهارشنبه نزد اعراب از روزهای شوم و نحس به شمار می‌رفت و بر این باور بودند که روزهای نحس و شوم را باید با عیش و شادمانی گذراند تا شیاطین و اجنه فرصت رخنه در وجود آدمیان را نیابند. بدین ترتیب ایرانیان آخرین جشن آتش خود را به آخرین چهارشنبه سال انداختند و در آن به شادمانی و پایکوبی پرداختند تا هم جشن ملی خود را حفظ کنند و هم بهانه بدست دیگران ندهند و بدین ترتیب چشن سوری از حادثه روزگار مصون ماند و برای ایرانیان تا به امروز باقی ماند.
برخی آیین‌های سوری:
- شکستن کوزه (ایرانیان در شب چهارشنبه سوری کوزه‌های سفالی کهنه را بالای بام خانه برده، به‌زیر افکنده و آن‌ها را می‌شکستند.)
- آجیل مشگل‌گشا (در گذشته پس ار پایان آتش‌افروزی، اهل خانه و خویشاوندان گرد هم می‌آمدند و آخرین دانه‌های نباتی مانند: تخم هندوانه، تخم کدو، پسته، فندق، بادام، نخود، تخم خربزه، گندم و شاهدانه را که از ذخیره زمستان باقی مانده بود، روی آتش مقدس بو داده و با نمک تبرک می‌کردند و می‌خوردند.)
- فال‌گوشی و گره‌گشایی (دختران جوان نیت می‌کنند، پشت دیواری می‌ایستند و به سخن رهگذران گوش فرامی‌دهند و سپس با تفسیر این سخنان پاسخ نیت خود را می‌گیرند.)
- قاشق‌زنی (دختران و پسران جوان، چادری بر سر و روی خود می‌کشند تا شناخته نشوند و به در خانهٔ دوستان و همسایگان خود می‌روند. صاحبخانه از صدای قاشق‌هایی که به کاسه‌ها می‌خورد به در خانه آمده و به کاسه‌های آنان آجیل چهارشنبه‌سوری، شیرینی، شکلات، نقل و پول می‌ریزد. دختران نیز امیدوارند زودتر به خانه بخت بروند.)

مقالات دیگر...